و ليكن چه كسى مطمئنّ است كه با ايمان سليم بر خدا وارد مىشود ، و ايمان خود را تا آن وقت حفظ مىكند ؟ چون گناهان ، موجب قساوتِ دل ، و ضعف ايمان ، و استجلاب شرك مىشود ، مگر خدا نفرموده است : فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ « 1 » . « از مكر خدا ايمن نيستند مگر طائفهء زيانكاران . » و مگر نفرموده است : كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ . « 2 » « أبداً اين چنين نيست ! بلكه مطلب از اين قرار است كه كارهائى را كه انجام داده‌اند بر روى دلهايشان چرك و آلودگى ايجاد كرده است . » و مگر نفرموده است : ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ أَساؤُا السُّواى أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ . « 3 » « و پس از آن ، بدى و سختى عذاب ، فقط عاقبت امر كسانى است كه كارهاى بدى انجام داده‌اند ، به سبب آنكه آيات خدا را تكذيب نموده‌اند . » و همين اميد شفاعت چه بسا موجب جدا كردن شخص معصيت كار از گناهانش مىشود ، و در صراط تقوى گام مىنهد ، و از

--> ( 1 ) ذيل آيه 99 ، از سورهء 7 : الاعراف ( 2 ) آيه 14 ، از سورهء 83 : المطفّفين ( 3 ) صدر آيه 10 ، از سورهء 30 : الرّوم